Aikido brengt je bij wie je bent

Aikido doet iets met haar beoefenaars. Het verandert ze op een meer dan bijzondere manier. Bij de meesten overigens onbewust, ze hebben er zelf geen notie van. Maar ik zie aikidoka gedurende de voorbije jaren op een hele mooie manier transformeren door het beoefenen van deze krijgskunst. De persoonlijkheid of het karakter van deze krijgskunstenaars wordt anders, meestal rustiger, steviger. En meestal zonder de norse uitstraling of branie-achtige manier van doen. Soms vriendelijk, soms heeft het iets hooghartigs; maar het stoot over het algemeen niet af. Het trekt juist mensen aan. Het fascineert op de een of andere manier. Wat doet onze krijgskunst dan met haar beoefenaars? Het is ook niet zo dat we op elkaar gaan lijken of iets dergelijks. Iedere aikidoka krijgt juist zo ieders eigen unieke karakter of persoonlijkheid zichtbaar. Het lijkt wel of aikido ons dichter bij onszelf brengt. Of het lichaam en de geest beter gaan samenwerken waardoor je je veiliger voelt of krachtiger. Voor mij persoonlijk geldt dat ik nu veel sneller een gevoelsbesluit kan nemen. En dat ook nog met respect en waardering voor de eigenheid van anderen kan uiten.

Carl Jung ligt toe hoe wij met onze oriëntatie functies tot kennis en inzicht komen. Vier vermogens die wij ook in aikido trainen. “De eerste is gewaarworden, onze zintuigelijke functie. Het vertelt je dat er iets bepaalds is, maar het vertelt niet wat het is. De volgende functie is denken, het vertelt je wat het is. Het geeft het ding een naam. De derde functie is voelen. Voelen vertelt iets over de waarde van dingen, of het aangenaam is of niet. Je zou kunnen veronderstellen dat je nu een volledig beeld hebt: er is iets, je weet wat het is en wat het waard is. De vierde functie gaat over tijd. Het komt ergens vandaan en gaat het ergens naar toe. Je vermoed waar het vandaan komt of naar toe gaat. Die laatste functie noemen we intuïtie. Je wéét het niet, maar je hebt zo’n idee of een bepaald gevoel.” Jung vertelt dat er bij ieder van ons één van deze vier superieur is, de tegenovergestelde functie is dan per definitie inferieur en de andere twee zijn hulpfuncties. Deze vier staan in een kruis tegenover elkaar: de rationele functies: denken en voelen; en de irrationele: intuïtie en gewaarzijn. Voelen noemt hij rationeel omdat we er een subjectieve (van binnenuit) waarde aan geven.

Als voelen de verbinding kan maken met intuïtie, heb je de prachtige connectie naar je innerlijke leraar gecreëerd. Aikido is voor mij vooral ook een methode om ieders eigen werkelijkheid, uit het diepste van ons innerlijk, expressief te maken naar buiten toe. Een manier om lichaam en geest beter samen te laten werken tot een functionele eenheid. Om met Holderlin’s woorden te spreken: ‘Daar waar gevaar is, groeit ook het reddende element’. De aanvaller komt met gerichte energie op ons af, gepaard met een bepaalde hoeveelheid kracht, in de vorm van een pakking of een stoot. Dit ‘gevaar’ helpt om ons bewustzijn uit zijn verstarring te bevrijden. We moeten op die momenten telkens afdalen in onszelf. Een proces van introversie, om een gepast antwoord te geven op deze ‘aanval’. Het bewustzijn wordt zo geconfronteerd met een nieuw aspect van de psyche. In training, door constante iteratie, met ook allerlei individuele variaties, gaat dit door tot je conflicten op bevredigende wijze weet op te lossen. Deze ervaringen blijven heel sterk hangen omdat er door de intensiteit emotionele belevingen mee zijn gemoeid. Van kennen naar weten zo gezegd.

Het systeem van gradueren in aikido leert je deze innerlijke begripsverbinding steeds beter en laag voor laag met meer gevoelsdiepte ervaren, daar gaandeweg de aanval steeds dynamischer wordt. Aristoteles maakt onderscheid tussen het lichaam van levende wezens enerzijds en een bezield lichaam dat zich daarin bevindt. De ziel, als intermediair tussen lichaam en geest, leert ons zo verfrissend weer oriënteren van binnenuit. Het jezelf openstellen voor de eigen instinctieve krachten, ze doorleven en leren hanteren. In aikido ontdek je op deze wijze steeds opnieuw je eigen lichamelijke en geestelijke mogelijkheden. De ziel stelt op deze manier de innerlijke gevoelsverbinding als het ware steeds zuiverder af. Aikido doet je zo op een bijzondere manier ontdekken wat in je zit. In plaats van deze gevoelens te verdringen, leren wij juist om ze toe te laten. Wij leren opgesloten delen binnenin onszelf openen waar je anders nauwelijks bij komt. Aikido is zo voor mij een geweldig avontuur dat ego weer in verbinding brengt het met Zelf, dat jou brengt bij wie je bent. Dat is wat Jung de weg naar innerlijke wijsheid of individuatie noemt.

2017-10-04T17:41:48+00:00 4 oktober, 2017|Nieuws|