Aikido verenigt drie verschillende werelden

Ieder van ons wandelt zijn eigen uniek weg in dit leven. We hebben echter drie verschillende werkelijkheden of bewustzijnsvormen tot onze beschikking: objectief bewustzijn, subjectief bewustzijn en het symbolisch bewustzijn. De meesten van ons kennen echter alleen de eerste twee vormen en zijn zich niet eens bewust van deze derde werkelijkheid. En: wat heb je eigenlijk aan die derde symbolische vorm? Heb je die wel nodig? De buitenwereld (objectief bewustzijn) is de eerste vorm en onze binnenwereld (subjectief bewustzijn) is de tweede werkelijkheid. Ik zit hier en zie jullie. Ik probeer dan van binnen een koppeling te maken met de personen die ik buiten mij aanschouw. Zoeken om die twee op elkaar af te stemmen. Andersom natuurlijk ook: ik voel iets van binnen en klopt dat wel met datgene dat ik buiten mezelf waarneem? Het leren afstemmen van deze twee werelden op elkaar is iets dat we de hele dag, meestal onbewust, doen. Dat is op zich al een hele klus en lijkt voldoende, zou je denken. Daarmee kun je prima leven, je vermaken en jezelf manifesteren in de wereld. Wat doet die derde symbolische wereld er dan nog toe?

Die derde wereld is een lastige en spannende omdat het geen harde duidelijke informatie geeft. Is het wel noodzakelijk om dieper bij jezelf van binnen af te dalen naar deze symbolische werkelijkheid? En wat valt daar dan te halen? Onbewust worden we gedreven door een soort spirituele queeste. De zoektocht naar het wezen in jou dat leven wil. Als wij te ver afdwalen van ons eigen persoonlijke bestemming, dan roept ons lichaam ons terug. Vaak tegen wil en dank in. We moeten dus leren speuren naar de uitingen van de innerlijke bewegingen van onze ziel. Naar iets waar we ergens diep door geraakt kunnen worden. Iets dat het leven zin geeft. Dat nu zit juist in die symbolische bewustzijn laag. De zin om te leven, levenslust, dat komt daar uit. Onze belevingswereld. Dit is nog terug te vinden in vormen als kunst, dansen, religie, sport, film, muziek et cetera. Alles in die derde wereld is echter ongrijpbaar vanuit die eerste twee werelden gezien. Een sprekend voorbeeld is ontroerd raken door muziek, verliefdheid, geïnspireerd door iemand. Alleen hoe kom je daar? Hoe krijg je deze werelden onderling met elkaar verbonden? Hoe weet je of je op de goede weg zit?

De algemene regel is dat de ziel tevoorschijn treedt langs de leemten van de ervaring. De zetel van de ziel is daar waar de uiterlijke en innerlijke wereld elkaar ontmoeten. Deze twee werelden raken elkaar in het lichaam. Onze huid is letterlijk het raakvlak van de twee werelden. In het lichaam speelt zich alles wat wij buiten en binnen meemaken af. Alles is daar te ervaren. Het lichaam is de tempel van onze ziel. Ons lichaam is de beleefde, bezielde werkelijkheid. Ons lijf, het hele complex van lichaam en emoties, is de plek waar wij alles moeten uitleven van wat mij meedragen. In aikido trainen we ons lichaamsbewustzijn, waardoor de grotere werkelijkheid meer doorgang krijgt. Het gaat erom te leren voelen wat je wezenskern, je ziel, nodig heeft. Leren luisteren naar deze innerlijke stem is een niet-rationele manier om contact te maken met een bron van dieper weten van binnen. Dit gaat over aandacht en opmerkzaamheid gericht naar binnen. De zoektocht naar bewegingen als: loslaten, ruimte maken, toelaten, laten zijn. Dit trainen wij zowel vanuit de tori- als vanuit de uke-rol. Iedere rol kenmerkt zijn of haar eigen positieve en negatieve ervaringen.

Door aikido ben ik me weer bewust geworden van mijn lichaam, mijn ziel. Het trainen van lichaamsbewustzijn is goud voor mij gebleken. Ik heb weer leren herkennen wanneer ik iets voel. Nog belangrijker: of het wel of niet goed voelt. Het is mijns inziens essentieel dat je jezelf in beide rollen, zowel aan de licht als aan de donkere kant, bewust ontwikkelt in aikido. Aikido is een van de unieke mogelijkheden om jouw eigen weg en de drie werelden met elkaar te verbinden. Het gebied waar aarde en water samenkomen, het overgangsgebied, is in de natuur vaak op zijn mooist. Ook in aikido is dat ervaringsgebied een zeer vruchtbaar terrein. Het is de zoektocht naar en het zorgdragen voor de eigen kracht en hartstocht, vreugde en vitaliteit. Dat is de weg van harmonie. De bereidheid om te dalen, is een van de essentiële sleutels tot zelfontwikkeling. Het volgen van dit pad verandert ons, maakt ons anders dan voorheen. Het gaat in aikido dus niet zozeer om één van de twee rollen te perfectioneren, maar ze juist beide in volledigheid te ondergaan. Daar ligt de codering van de werking van onze kunst en de manier om de juiste weg te vinden naar heelheid.

Bovenstaand artikel is geïnspireerd op het boek ‘De weg van Inanna‘ van Marijke Baken en de colleges op het Jungiaans Instituut van docent Tjeu van den Berk.

2017-09-04T15:51:49+00:00 11 maart, 2017|Nieuws|