Hartstocht en Aikido interview Algemeen Dagblad

Afgelopen donderdag 18 januari 2018 kreeg ik om 15:00 uur een telefoontje. Een journalist van het AD Groene Hart. Ze hebben een nieuwe rubriek Hartstocht in het AD en zijn op zoek naar mensen die hun leven over een andere boeg hebben gegooid om hun hart te volgen. Ze hadden mij gespot, de websites Aikido in Company en Aikido Groene Hart gelezen en hadden nog een naar aanvullende vragen om in aanmerking te komen voor deze bijzondere rubriek. Wat als aikido niet in je leven was gekomen, hoe had het er dan uitgezien? Oeff, even een stilte momentje. Zo kwamen we gaandeweg steeds dieper waar de journalist Bert van de Hooge het besluit nam om samen door te pakken. Wat was de deadline van het artikel? Volgende week vrijdag. Okay. Aankomende maandag direct de agenda leeg geruimd om het interview te kunnen laten plaatsvinden. Daarna zou de fotograaf Peter Franken nog contact met mij opnemen. Het moest wel snel, want het bijzondere aan deze interview reeks is dat de journalist aan de hand van de foto de vragen zou gaan stellen. De foto staat dus centraal in het artikel. Kort daarop belde de fotograaf. Zaterdag zou de shoot dan al gaan plaatsvinden. De locatie? Het moest een plek zijn waar ik iets bijzonders mee had.

Zaterdagochtend stond fotograaf Peter Franken aan de deur. Ik wist dat hij al een sessie achter de rug had en vroeg of hij nog een kop koffie wilde voor we gaan? Ja, lekker. Een hele direct persoonlijkheid, deze fotograaf. Allerlei indringende vragen, waar ik echt over moest nadenken. “Ik heb dat nodig om een beeld van je te vormen,” vertelt hij. Snap ik. We lopen door een aantal bepalende schakelmomenten in mijn leven en gaan naar de locatie. Hij besluit toch voor een business-suit: ‘Ik wil je graag op blote voeten met de A12 op de achtergrond in dat boeren landschap schieten. En de hond moet ook mee. Skye, onze bordercollie, blij verrast door dit extra uitje, springt op bij het horen van zijn naam. Omkleden, de riem om bij de hond en op pad naar de locatie. Ik rijd voor op weg naar de rand van het rurale Bodegraven. Het licht wordt opgesteld en Franken stelt zijn camera af. Behoorlijk fris met nog geen drie graden boven nul. De grond is nat en drassig. Schoenen uit en in maatpak het weiland in. Mijn voeten zakken weg in de moerassige grond en de modder stroomt zo tussen mijn tenen door. Koud vooral. Skye dartelt vrolijk om mij heen en begint naar hartenlust om zich heen te blaffen. Geen idee naar wat of wie want er was verder niemand te zien?

De maandagochtend daarop rond een uur of tien naar een restaurant in Reeuwijk. Het interview met Bert, de journalist. Na het schudden van de handen laat Bert mij de foto van afgelopen zaterdag zien. Wauw, wat een prachtig kleuren, wat een contrast zeg, merk ik op. Bert begint gelijk: “Ik was vooral verrast door de combinatie van de elementen. Landelijke omgeving, een drukke snelweg op de achtergrond, jij in pak op je blote voeten en de hond die erbij zit.” Ik praat over het paradoxale gevoel dat ik destijds had: tegen de file inlopen, een heerlijk vrij gevoel toen ik net zelfstandig ondernemer was. Dat gezwoeg door dat moerasachtige weiland elke ochtend of in de zomer door het hoge gras tot aan je middel. Die periode kenmerkt voor mij de omschakeling van het mechanische leven dat ik daarvoor leidde en de keuze om voor mezelf te gaan beginnen. Leuk dat Bert zich zo inleeft tijdens het interview. Je ziet hem steeds wegdenken met zijn ogen en dan komt hij met een vraag weer terug. Een fijn gesprek. Helemaal op mijn gemak bij deze Bert: iemand die open staat voor de verhalen van anderen en het vermogen om zich in te leven. Na een uurtje schudden we elkaar opnieuw de hand. De volle pagina wordt morgen al in het AD geplaatst.

2018-01-25T14:19:53+00:00 25 januari, 2018|Nieuws, Uncategorized|